وای شب ها  شب ها

سال ها فرصت بودنم  بودید

کج مسیر سفرم  بودید

هرگز آنطور که باید  نبودم

آن مسافر که نور پاید  نبودم

همیشه سردرگم  گیج و حیران

میان آسمان و زمین آویزان

آمدم تا بی صدا  درد مردم  بشنوم

پایه های غربت و اندوهشان را بشکنم

بر شانه لرزانشان  دستی گذارم

به جای نیست هاشان  هستی گذارم

بی هوا  خنده ام افتاد و شکست

اخم تلخ خستگی  جایش نشست

خدایا خسته ام  

 آرام جانی  بفرست

ور نه  مرحمتی کن

نقطه پایانی بفرست!