زندگی تنها راه ماست برای رسیدن

                به وجود پاکی که خدایش نامیدیم

                         پس زندگی را مقدس بشماریم

                         گرچه هیچ یادی از نقطه آغاز وهیچ تصوری از نقطه پایان نداریم ،

                        اما همه این راه را طی می کنیم ،با خستگی ،با هراس از گمراهی

                        والبته با امید دیدن ودرک آن وجود پاک

در خم  تنگ گذر / غبار آلود و خشک / آخر طاقت روز در تب سرخ غروب / ناله ای بود که در زوزه ء باد /   بر در بسته به هر سو /تن درمانده و لرزان می کوفت / برخاسته از فهمی رنجور  / جامانده ء فریاد درون / موجی که بر ساحل جان پی در پی /می تاخت و بود حاصل آن فرسایش / گله می کرد ز سنگینی بار / بر پشت شکسته به آوار سکون /می گفت به آه و می خواند به سوز :

«روز آخر شد و تاریکی هم از راه رسید /نیست امید رسیدنم به آن منزل امن / همه وهم بود آیا نوید آن گنج سپید /که رساند ما را تلالو ءش تا ته راه ؟ »

به جایی نرسید افکارش / باز همان لکنت نحس ،گره انداخت بر آن رشتهء زر