| تبليغات | X |
|
ادبی
|
 |
 |
||||
|
زندگی تنها راه ماست برای رسیدن به وجود پاکی که خدایش نامیدیم پس زندگی را مقدس بشماریم گرچه هیچ یادی از نقطه آغاز وهیچ تصوری از نقطه پایان نداریم ، اما همه این راه را طی می کنیم ،با خستگی ،با هراس از گمراهی والبته با امید دیدن ودرک آن وجود پاک
در خم تنگ گذر / غبار آلود و خشک / آخر طاقت روز در تب سرخ غروب / ناله ای بود که در زوزه ء باد / بر در بسته به هر سو /تن درمانده و لرزان می کوفت / برخاسته از فهمی رنجور / جامانده ء فریاد درون / موجی که بر ساحل جان پی در پی /می تاخت و بود حاصل آن فرسایش / گله می کرد ز سنگینی بار / بر پشت شکسته به آوار سکون /می گفت به آه و می خواند به سوز : «روز آخر شد و تاریکی هم از راه رسید /نیست امید رسیدنم به آن منزل امن / همه وهم بود آیا نوید آن گنج سپید /که رساند ما را تلالو ءش تا ته راه ؟ » به جایی نرسید افکارش / باز همان لکنت نحس ،گره انداخت بر آن رشتهء زر
+
نوشته شده در دوشنبه 16 اردیبهشت1387ساعت 12 بعد از ظهر توسط رهسپار
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
تنش سردِه
سرم دردِه خونه ، اتاق شلوغه می گم چرته دروغه! قبلا ً دیدم از این خوابا پاشو دیگه ،پاشو بابا! همه مشکی خم ِ شیون یه دسته زن همه بیوَن ؟! ةو دست ِ باد پر از خاک ِ ةر ِ چشمای ِ نمناک ِ دلم می پاشه رو تابوت یه سنگ ِ قبر مثه یاقوت ةمام ِ من شده ناله نگام مونده تو یه چاله اینجا کجاست ،کی می دونه؟ یه دروازَست، یا زندونه؟ ************ میگن بس کن شب ِ هفت ِ اون نمی یاد دیگه رفتِ
آن روز که باز میگشتم چشم ِ فلک خون بود گفتم که: «نیلگونم نترس ! تقدیر ِ من اینست آب می شوم ،می روم اما باز. . . می آیم گم شدن در کار هستی نیست ،سرد و ناشکیب بودم آری برفی که نمی خواست رد ِ چرخ های ِ زمان گِلش کند از من اگر هیچ نماند اِنگار کن سلامی شده ام که پنهانست در پس ِ تصمیم ِ بهار!
+
نوشته شده در یکشنبه 21 بهمن1386ساعت 1 بعد از ظهر توسط رهسپار
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
سُر می خورد زندگی بر دنده های ساعت و تیک تیک رنده می شود دقیقه ها ، ثانیه ها ببین چطور عقربه ها آینده را می سایند و مورچه وار تل انبار می کنند در ذهن هستی لانه ای که ویران نمی شود حتی به تند باد مرگ !
+
نوشته شده در چهارشنبه 16 آبان1386ساعت 4 بعد از ظهر توسط رهسپار
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
تو را می خوانم ای . . .
در هر نگاه که خفته ای بیدار شو و در هر دلی که زنده به گور شده ای برخیز معنا به حضورت محتاج است تاریکی ما را بلعید ،محو کرد شعله بکش و ببین که از تمام آدم تنها سستی ایمانش باقیست و تو را می خواند ای عشق!
«شبهای قدر» را قدر بدانیم
+
نوشته شده در دوشنبه 9 مهر1386ساعت 4 بعد از ظهر توسط رهسپار
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
بالاخره ترک خوردند این روزهای خشک
بارانی نبارید اما اکنون جاریست بسویم از میان ترک ها آوای روشن وزلال هستی که می شوید نرم و آهسته شن های رسوب کرده "من " را حال دوباره شناورم در موسیقی آفتاب و دریا و یقین دارم غرق شدن عین نجات است!
+
نوشته شده در چهارشنبه 14 شهریور1386ساعت 12 بعد از ظهر توسط رهسپار
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
گفتیم ( اهدنا )
اما انگار صراط مستقیم در دست احداث است هنوز طریقت صوفیان هم که از سالها پیش تغییر کاربری داده است شده عرصه جولان خود شیفتگان که حال رفتن را به هم می زند تنهایی مغرور و بخیلشان خدایا بگذار دوباره سر خر را کج کنیم راه مالروی ما را به رسمیت بشمار گرچه پوشیده از علف است اما میان همان علفها پیش چشمان همه گلهای عطر و نور می روید گاهی نیلوفر هزار برگت زیباست اما تکخوری عارفانه نمی خواهیم ضمیر (نا) را در نظر بگیر این بار و نه مستقیم که به هر پیچ و تاب که می خواهی اهدنا الصراط العشق
بعد از یکسال کمای روحی (سلام)
+
نوشته شده در سه شنبه 16 مرداد1386ساعت 5 بعد از ظهر توسط رهسپار
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
دیشب خواب خوبی دیدم
به شهری وارد شدم که در آن به جای خورشید مهر او می تابید به جای باران عطر او می بارید و به جای هوا نام او در هر نفس جاری بود با خود گفتم سر انجام رسیدم اینجا شهر خداست با شوق در آینه نگریستم تا غبار راه بزدایم پیش از ملاقاتش اما دیدم به جای من خدا در آینه می خندد!
+
نوشته شده در یکشنبه 15 مرداد1385ساعت 3 بعد از ظهر توسط رهسپار
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
شب و ابرهای در هم سیاه
مردمان خفته بر بستر وهم وباز کابوس هزار ساله تبعید در این کنج تاریک به روشنای یادش بیدار تو هم؟ نجوای شبانه باران می شنوی؟ جام ادراک است لبریز الهام و شعور در امتداد بارش پویا سماع درختان به ساز باد عطر نم خاک و گل آدم به روز نخست و آن قول که دادیم یادت هست؟ نه اینجا جای ماندن نه پاها پای رفتن میرویم تلو خوران به راست و چپ یک دم ایستاده رو به آسمان دمی دگر به زانو چنگ در خاک پشت سر هجمه عادتها پیش رو سنگلاخ گمراهی هزار توی باورها به کجا می رسیم آخر از این سلوک مستانه؟ تا کی معلقیم میان خود وخدا؟
+
نوشته شده در شنبه 7 مرداد1385ساعت 10 قبل از ظهر توسط رهسپار
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
می گفتند خاک زمان سرد است
مایه فراموشی است وای !عجب سرد بود گورم پر از ضخامت قرنهاست ومن هنوز از لهیبش جگر سوزم!
+
نوشته شده در پنجشنبه 22 تیر1385ساعت 7 بعد از ظهر توسط رهسپار
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
نگاه من نشسته سرد/
میان این چاه کبود/
نظاره می کند غمین آینه شکسته را/
چنگ می زند به روی از دیدن هر باره اش /
زخمی و خونین می شود حریر خیس باورش
+
نوشته شده در دوشنبه 12 تیر1385ساعت 3 بعد از ظهر توسط رهسپار
|
|
|||||
|
|||||
